جوان آنلاین: زمانی نام مهران مدیری کافی بود تا بینندگان تلویزیون پای آن سریال بنشینند و زمانی برای تماشای آن اثر خالی کنند. اما دیگر نام مدیری چنین کارکردی ندارد و سریالهایش کسی را سر ذوق نمیآورد. بازگشت ناموفق مدیری به تلویزیون بار دیگر این سؤال را برای اهالی سینما و تلویزیون و علاقهمندان ایجاد کرده که باید دوران موفقیت او در سریالسازی را تمام شده بدانیم؟ هر سریال مدیری در سالهای اخیر، یک بازگشت به عقب بلند برای او بوده و باید دید این کارگردان سیر نزولیاش را تا کجا ادامه خواهد داد.
بمبی خبری که نترکید
سریال «شش ماهه» تازهترین سریال مهران مدیری است که از تلویزیون پخش میشود. غیبت چهرههای مشهور در قاب تلویزیون و حضور یک باره مدیری با سریال تازهاش، صحبتها و حرف و حدیثهای زیادی به همراه داشت. مدیران تلویزیون از طرفی روی حضور مدیری مانور میدادند و مخاطبان تلویزیون نیز با یادآوری خاطرات خوش گذشته، منتظر سریالی خوشساخت، جذاب و مخاطبپسند بودند.
اما در ادامه هیچ کدام از این موارد محقق نشد. تا الان باید «شش ماهه» را از ضعیفترین آثار در کارنامه هنری مدیری دانست؛ این سریال فرسنگها با دیگر آثار مدیری فاصله دارد و در بیان داستان و در ایجاد موقعیتهای کمدی اثری بلاتکلیف و سردرگم است.
تیم سه نفره نویسندگان سریال، تلاشی مأیوسکننده برای ایجاد موقعیتهای کمدی کرده و نتوانستهاند حتی برای چند سکانس هم که شده موقعیتی جذاب برای مخاطب بسازند. ضعفهای مفرط فیلمنامه در کنار دیگر ضعفهای سریال عاملی شده تا پازل بد بودن سریال در همه ابعاد به خوبی کنار هم چیده شود و جایی برای دفاع از «شش ماهه» نگذارد. کهنگی و فرسودگی ایدهها، تکرار بیوقفه فرمولهای کهنه و فاصله گرفتن از همان نبوغی که زمانی مدیری را به نقطه مرجع کمدی تلویزیون ایران تبدیل کرد، عاملی شده تا سریالهای اخیر مدیری حرفی برای گفتن نداشته باشند.
آغاز یک روند نزولی
پخش این سریال با این سطح از کیفیت را باید برای تلویزیون یک شکست دانست. حداقل انتظارها این بود «شش ماهه» با بهره گرفتن از بازیگران و کارگردانش اثری باشد که بتواند در حد سریالی متوسط ظاهر شود، ولی سریال در نگه داشتن مخاطب پای تلویزیون عاجز و ناتوان است. مخاطبی که روزگاری با «پاورچین»، «شبهای برره» یا «مرد هزارچهره» غافلگیر میشد، امروز با شوخیهای گلدرشت و موقعیتهای بیجان، نه میخندد و نه حتی کنجکاو میماند.
اما چرا کیفیت سریالهای مهران مدیری روز به روز ضعیفتر و بدتر میشود؟ چند سریال آخر مدیری در شبکه نمایش خانگی هم چنگی به دل نزده و جزو آثار ضعیف در پلتفرمهای نمایش خانگی بوده است. «قهوه پدری» این کارگردان که سال گذشته از پلتفرمفیلمنت پخش شد، سریالی به شدت ضعیف و سطحی بود که سعی داشت با لودگی و لوس بازی از مخاطبش خنده بگیرد.
ایجاد فضاهای مصنوعی و شوخیهای گلدرشت با ظاهر و لهجه، نه تنها از مخاطب خنده نمیگرفت، بلکه باعث دلزدگی او میشد. این همان آفتی است که «شش ماهه» هم به آن دچار شده و در فضای مصنوعی و لوسش نمیتواند با بیننده ارتباط بگیرد. مدیری و نویسندگانی که با آنها کار میکند به شدت در درآوردن موقعیتهای طنز عاجز هستند و هیچ ایده خوبی برای گرفتن خنده از مخاطب ندارند.
مدیری در سریالهای «هیولا» و «دراکولا» هم به نسبت آثار دیگرش ضعیف ظاهر شد و مورد انتقاد قرار گرفت ولی به قدری سریالهای پس از این دو سریال ضعیف بودند که حالا میتوان کمی از آن سریالها دفاع کرد. حداقل در آنها لحظاتی جذاب برای تماشا پیدا میشد و کارگردان دغدغهای اجتماعی را دنبال میکرد، اتفاقی که در سریالهای بعد از آن نیفتاد.
مخدوش شدن یک برند
با روند نزولی مدیری در فیلم و سریالسازی برخی از علاقهمندان به این کارگردان میپرسند که دوران فیلمسازی او به سر آمده و از این به بعد باید به حضور در تاکشوهایی مثل «پامپ» و گفتوگو با امیرحسین قیاسی دلخوش بود؟ از برند مدیری در سریالسازی سالهای اخیر فقط نام و خاطرهای از گذشته مانده و هر چه میگذرد این برند با ساخت سریالهای ضعیف، دچار خدشه میشود.
قرار بود سریال مدیری شگفتی تلویزیون در جذب مخاطب باشد، ولی در عمل میبینیم چنین اتفاقی نیفتاده است. سریال حتی نتوانسته در فضای مجازی هم فرصتی برای دیده شدن پیدا کند و بسیاری در حال حاضر اصلاً خبر ندارند چنین سریالی از تلویزیون در حال پخش است.
با توجه به دامنه فعالیتهای مدیری به نظر میرسد ساخت سریال باکیفیت و پربیننده هم دیگر خیلی دغدغه او نباشد. او این روزها بین خوانندگی، بازیگری و مجریگری و حضور در برنامههای مختلف، اگر فرصت کند سریالی هم میسازد. حتی انگار خوانندگی برای او دغدغهای جدیتر از سریالسازی است؛ هر چند که در آن هم با ضعفهای زیادی روبهروست.
از کارگردان خلاق و صاحب ایده سالهای نهچندان دور، این روزها فقط نامی باقی مانده است، نامی که قدرت و اعتبارش با ساخت هر اثر ضعیفتر میشود. مهران مدیری برای ماندن در سطح اول فیلمسازی و سریالسازی به زمانی برای تنفس و تفکر نیاز دارد. حضور مداوم و ممتد در حوزههای مختلف هنری، دقت، وسواس و تمرکز را از هر آدمی میگیرد و آثارش را با ضعف روبهرو میکند.
مدیری در کنداکتور تلویزیون سریال دیگری به نام «مرد سه هزار چهره» دارد که ادامه دو سریال قبلی اوست. با روند ضعیف کنونی نباید انتظار خاصی هم از آن سریال داشت و برای پخشش از تلویزیون ذوق زده شد. اگر مدیری به بازنگری جدی در شیوه کار، انتخاب همکاران خلاق، فاصله گرفتن از تولیدهای شتابزده و بازگشت به دغدغههای اجتماعی و انسانی تن ندهد، سریالهای بعدی هم تفاوتی با «شش ماهه» نخواهند داشت؛ آثاری کمرمق که فقط به اتکای شهرت گذشته ساخته میشوند.
